Kanadyjska kuchnia to pyszna sprzeczność: jest regionalna, sezonowa i głęboko ukształtowana przez tradycje rdzenne, francuskie, brytyjskie oraz imigranckie, a mimo to kilka dań stało się narodowymi ikonami. Podróżując od Atlantyku przez Pacyfik aż po Arktykę, przejadamy się przez kilka odrębnych kultur kulinarnych. Oto co zamówić i gdzie smakuje najlepiej.
Narodowe dania na pocieszenie
Żadne danie nie mówi Kanada tak jak poutine. Narodziła się na wiejskim Quebecu pod koniec lat 50. XX wieku — to talerz chrupiących frytek obsypanych świeżym, piszczącym pod zębami serem (cheese curds) i zalanych gorącym brązowym sosem, który częściowo topi ser. Trzeba ją jeść szybko, zanim zmięknie. Znajdziesz ją wszędzie: od przydrożnych budek z frytkami po restauracje serwujące wersje z szarpaną wieprzowiną, foie gras czy homarem.
Drugim narodowym skarbem jest syrop klonowy. Kanada wytwarza zdecydowaną większość światowych zapasów, głównie w Quebecu, gdzie każdej wiosny w chatkach cukrowniczych (cabanes a sucre) nacina się drzewa. Prawdziwy syrop klasyfikuje się według koloru i smaku — od delikatnego złotego po intensywny ciemny. Spróbuj go polanego na naleśniki, wmieszanego w pieczoną fasolę albo jako maple taffy: gorący syrop wylany na czysty śnieg i nawinięty na patyk.
Dwa wielkie skarby Montrealu
Montreal dał światu dwie rzeczy warte osobnej podróży. Wędzone mięso z Montrealu (smoked meat) to mostek wołowy peklowany w przyprawach, wędzony i gotowany na parze do miękkości, a potem układany wysoko na chlebie żytnim z żółtą musztardą — legendarna wersja pochodzi z ponadstuletniej delikatesowej garkuchni przy bulwarze Saint-Laurent. I bajgiel z Montrealu: mniejszy, cieńszy, słodszy i bardziej zbity niż nowojorski kuzyn, gotowany w wodzie z miodem i pieczony w piecu opalanym drewnem. Jedz go ciepłego, najlepiej z serkiem śmietankowym i wędzonym łososiem.
Słodkości
Kanadyjskie cukiernie mają własne klasyki. Butter tarts to małe kruche babeczki wypełnione lejącym się nadzieniem z masła i brązowego cukru — wielki narodowy spór dotyczy tego, czy powinny być w nich rodzynki. Nanaimo bars, nazwane od miasteczka na wyspie Vancouver, to deser bez pieczenia: spód z okruchów i kokosa, warstwa budyniowa w środku i czekolada na wierzchu. A BeaverTails (bobrze ogony) to ręcznie rozciągane placki smażonego ciasta, chrupiące i ciepłe, posypane cynamonowym cukrem lub posmarowane czekoladą i bananem — obowiązkowe na zimowych festiwalach.
Sycące i regionalne
W Quebecu tourtiere to korzenny pasztecik mięsny podawany tradycyjnie na Boże Narodzenie i Nowy Rok — farsz z wieprzowiny, czasem dziczyzny, pachnie goździkami i cynamonem. Preria to kraina bydła: wołowina z Alberty ceniona jest na całym świecie, a dobrze wysmażony albertyjski stek potrzebuje niewiele więcej niż soli. Na wybrzeżach króluje owoc morza. Prowincje atlantyckie serwują wyśmienitego homara — bułka z homarem albo po prostu gotowany homar z masłem to lato na talerzu — a Kolumbia Brytyjska stawia na dzikiego pacyficznego łososia, często pieczonego na desce cedrowej lub kandyzowanego.
Poza gwiazdami menu każdy region nakrywa własny stół. Na Nowej Fundlandii sycące dania na pocieszenie odzwierciedlają surowe atlantyckie dziedzictwo, a toutony — smażone ciasto chlebowe polane melasą — rozgrzewają zimne poranki. Na preriach ukraińscy i mennoniccy osadnicy wprowadzili do codziennego menu pierogi i wiejską kiełbasę. A bannock, prosty chleb pieczony na patelni lub przy ognisku o głębokich rdzennych korzeniach, pojawia się w całym kraju — czasem smażony, czasem podawany pod chochlą gulaszu. To właśnie ta warstwowość kultur jest prawdziwym smakiem Kanady.
Przekąski, napoje i rytuał kawy
By poczuć smak codziennej Kanady, sięgnij po paczkę ketchup chips — kwaskowatych chipsów obsypanych czerwonym pyłem, trudnych do znalezienia poza krajem. Caesar to własny koktajl Kanady: wódka, przyprawiony sok pomidorowo-małżowy (Clamato), ostry sos i sos Worcestershire, podawany w szklance z solonym rantem i mnóstwem dodatków. Z winnic Ontario i Kolumbii Brytyjskiej pochodzi wino lodowe (ice wine), niezwykle słodkie wino deserowe z winogron pozostawionych do zamarznięcia na krzewie.
No i jest jeszcze Tim Hortons — sieć z kawą i pączkami, która jest nie tyle restauracją, co narodowym rytuałem. Zamówienie double-double (dwie śmietanki, dwa cukry) i pudełka Timbits to szczyt kanadyjskości. Gdziekolwiek podróżujesz, daj się poprowadzić apetytowi — kuchnie tego kraju nagradzają ciekawych.